Mowa bezdźwięczna
Czym jest mowa bezdźwięczna?
Mowa bezdźwięczna jest zaburzeniem mowy, w którym zniekształceniu podlega fonologiczna korelacja dźwięczności, polegająca na zastępowaniu spółgłosek dźwięcznych ich odpowiednikami bezdźwięcznymi. Zamiana głosek przedstawia się następująco:
- f na w
- s na z
- ś na ź
- sz na ż
- c na dz
- ć na dź
- cz na dż
- p na b
- t na d
- k na g
Mowa bezdźwięczna prowadzi do odkształcenia dźwiękowej postaci wyrazów, np. fata zamiast wata, nuta zamiast nuda, krapi zamiast grabi itd..
Jakie są przyczyny mowy bezdźwięcznej?
- Zaburzenia słuchu fonematycznego, tzn, zaburzenia różnicowania drogą słuchową dźwięków mowy:
- odległych pod względem brzmienia i znaczenia , np. pale- fale
- podobnych pod względem brzmienia i odległych znaczeniowo, kury- góry; pada-bada
- Zaburzenia kinestezji artykulacyjnej, tzn. czucia ułożenia narządów artykulacyjnych właściwego poszczególnym głoskom.
- Zaburzenia w pracy mięśni krtani. Prawidłowo pracujące wiązadła głosowe poprzez drgania wytwarzają głoski dźwięczne, np. b, d, g, a nieprawidłowo mogą powodować zniekształcenia dźwięku.
Wymowa bezdźwięczna rzadko jest trudnością izolowaną, zwykle towarzyszą jej kłopoty z prawidłową artykulacją innych głosek, często dziąsłowych .
Powinna zostać usunięta, zanim dziecko rozpocznie naukę czytania, ponieważ kłopoty z różnicowaniem głosek bezdźwięcznych i dźwięcznych ujawniają się w pisaniu.
W celu zapobiegania trudnościom językowym i niepowodzeniom szkolnym, mowa bezdźwięczna u dziecka powinna być skonsultowana z logopedą.
